Nigdy nie będziesz mój

Justyna Chrobak ma na swoim koncie 11 książek. Ta pozycja jest moją pierwszą a zaintrygowały mnie wysokie oceny na portalu. Oboje – zarówno Maksymilian, jak też Zosia wychowali się w w tej samej patologicznej rodzinie. On zamieszkał w mniej mając 15 lat, gdy ona była niemowlakiem. Mimo wszystko Maksymilian starał się wyrwać ze środowiska. Pierwsza próba ucieczki kończy się niepowodzeniem. Po raz drugi otrzeźwienie przychodzi za sprawką malutkiej Zosi, która pokłada w nim ogromne nadzieje. Tym razem Maksymilian na dobre wyrywa się z patologicznego domu brata. Zamieszkuje na mazurskiej wsi i tam układa sobie życie. Mijają kolejne lata i pewnego letniego dnia na progu jego domu pojawia się siedemnastoletnia Zosia. Dziewczyna została wyrzucona z domu, po tym gdy wyszło na jaw, że jest w ciąży. Zupełnie nie wie gdzie się podziać a schronienie u wujka, którego pamięta z dzieciństwa wydaje się jedynym logicznym rozwiązaniem. Jak potoczą się ich dalsze losy? Książka jest dobra. Całość opowiedziana została zarówno z punktu widzenia Maksymiliana, jak też z punktu widzenia Zosi. Czytając mogłam się tylko złościć na los, że małe dzieci mogą wychowywać się w tak patologicznych środowiskach. Zosia na dobrą sprawę była spragniona miłości i zrozumienia, którego nijak nie znajdowała w domu, w którym non stop odbywały się kolejne libacje alkoholowe a brat ojca ją molestował. Miała dwa wyjścia albo wracać do domu, albo zostać u chłopaka, który ją wykorzystywał. Na dobrą sprawę żadna sytuacja nie była dobra i pozostawało jej wybierać mniejsze zło. W tej sytuacji mogłam tylko podziwiać Maksymiliana, że jemu się udało wyrwać ze środowiska i zawalczyć o lepsze jutro. Być może całość jest przerysowana, zbyt tragiczna i mało prawdopodobna, jednak książkę warto przeczytać, aby docenić to co mamy. Oceniam ją na mocne 7 pkt.