Niewidzialni

Lofoty to archipelag na Morzu Norweskim u północno-zachodnich wybrzeży Norwegii, ciągnący się na długości 112 km od maleńkiej wysepki Røst na południu po wąską cieśninę Raftsundet. To tam na malutkiej wyspie Barroy mieszka rodzina o takim samym nazwisku, Barroy. Martin senior rodu, wdowiec, jego syn Hans wraz z żoną Marią, córką Ingrid, oraz córka Barbo. Tutaj wszystko co dzikie ma swoją nazwę, a to co udomowione nazwę i imię. Jest świnka Krupczata i kot Bączek. Wyspiarze rzadko opuszczają swój azyl. To jest ich kosmos, oaza, bezpieczna przystań. Z dala od trudnej rzeczywistości, problemów innych. Zresztą dość mają swoich. Ciągłe starania, każdego dnia o pożywienie, materiał do handlu wymiennego, utrzymanie się na wyspie stanowiło ogrom wysiłku i trudu. Do tego walka z żywiołami, wiatrem co potrafi wywracać to co zbudowali, sztormem, który zmiata wiele rzeczy z powierzchni wyspy, a nawet i suszą, która wykańcza mieszkańców i zwierzęta hodowlane. Hans nie ma syna, więc wszystkiego uczy Ingrid. Przede wszystkim miłości do wyspy, bo jej nie można się bać. Ona nigdy nie zatonie, chociaż często drży i trzęsie się podczas sztormów. Uczy życia codziennego przy gospodarstwie domowym, a także wielu rzeczy związanych z połowem ryb. Ingrid z czasem poznaje inne życie na wyspie obok. Najpierw to szklone, później związane z pracą, służbą w innych gospodarstwach, jako opiekunka do dzieci. Im więcej poznaje, tym bardziej jest rozdarta między przyjaźniami, innym życiem, a swoim wyspowym azylem. Tak dni przemijają, jedni odchodzą, inni się rodzą i nawet wyspa odrobinę się zmienia... Tak, to jest to ! To jest literatura dla mnie, ale od razu zaznaczam nie każdemu będzie się podobała. Tu prawie nie ma dialogów, nie ma wartkiej akcji, tylko monotonia, spokój. Opis dnia za dniem w zapomnianym zakątku świata. Język powieści twardy, zdania czasami jakby niedokończone, urwane w połowie zapisu zmuszają czytelnika do zastanowienia się cóż autor w tej chwili miał na myśli, co chciał nam przedstawić, o czym poinformować. Ten spokój podczas czytania może niejednego znużyć, zniechęcić. Mnie bardzo wyciszył, przeniósł moje myśli daleko, daleko stąd, gdzie krążyły i krążą wokół owianej zimnym, morskim wiatrem i ogromnymi falami wyspy Barroy, gdzie niewidzialni dla innych członkowie rodziny Barroy toczą zwykłe, a może właśnie niezwykłe życie...