Białe morze

Barroy to kraina milczenia. Tu nie paple się bez opamiętania, nie odpowiada na każde pytanie, nie okazuje uczuć, nie tłumaczy się dzieciom. Dorośli robią, dzieci patrzą i naśladują. Twarde, surowe życie, bo tu często nie tylko się żyje, ale wręcz walczy się o przetrwanie. Mimo wszystko wyspa przyciąga jak magnes tych, którzy na niej mieszkali. Każdy w swoim czasie wraca na jej łono. Ingrid rzuca pracę przy patroszeniu ryb i wraca na wyspę. Jest tutaj sama. Ma już 35 lat. Nie boi się. Wszystko umie sama zrobić a do samotności jest przyzwyczajona. Barbo jest w szpitalu z powodu złamania szyjki kości udowej. Lars wyjechał na Lofoty i tam zakochał się. Ma już dwóch synów. Zaledwie 14-letnia Suzanne wyjechała do pracy. Ingrid tęskni za starym Borroy, kiedy wyspa stanowiła społeczność. Kiedy byli ludzie, zwierzęta, latarnia morska i niekończąca się praca. 27 go listopada 1944 roku dochodzi do katastrofy. Norweski parowiec ( przejęty w trakcie wojny przez Niemców) o nazwie "Rigel" przewożąc jeńców wojennych zostaje ostrzelany przez lotnictwo marynarki brytyjskiej. Tonie. Niektórym udaje się uciec na łodziach ratunkowych, które również zostają poddane ostrzałowi. Na Barroy fale wyrzucają podarte rzeczy i ciała. Ingrid w oborze znajduje dwóch mężczyzn. W tym jednego ledwo żywego. To Aleksander, Rosjanin, jeniec wojenny. Pierwszy raz czuje coś innego. Sama boi się nazwać rzecz po imieniu. Nie nauczono jej w dzieciństwie słowa miłość, choć czasami widziała rodziców okazujących sobie czułość. Czy tam miłość ma szansę na rozwój, przetrwanie w tak trudnych czasach? Akcja " Białego morza" jak sami widzicie rozkręciła się znacząco. Zrobiło się mrocznie, tajemniczo i można podczas czytania poczuć dreszczyk emocji. Początkowe niedomówienia w późniejszej fazie czytania zostają poniekąd wyjaśnione, także nie przerażajcie się na wstępie, bo rzeczywiście na początku sama zadawałam sobie pytania "o co tu chodzi ?" Narracja, styl nie uległy zmianie. Dalej urzekają. Jestem nimi zachwycona tak bardzo, że ciężko było mi odłożyć książkę na bok. Czytałam w każdej wolnej chwili. Cieszę się, że jeszcze kolejne dwa tomy przede mną. Mam nadzieję, ze równie urokliwe i ciekawe.