Niespokojne niebo

W tej trzytomowej sadze każdy tom jest lepszy od poprzedniego, a ten ostatni dosłownie powala bogactwem zdarzeń, emocji, namiętności. Po wojnie każdy z naszych bohaterów jakoś się pozbierał i odbudował własne życie. Akcja toczy się od lat 70-tych do lat 90-tych. Felicja kupiła w Bawarii nową posiadłość, chcąc w niej odtworzyć ukochane Lulinno, za którym bardzo tęskni. Czy jeszcze kiedyś zobaczy swoje ukochane miejsce na ziemi, w którym spędziła najpiękniejsze lata? I tu przytoczę cytat z książki: „Obszerny wiejski dom leżący na wschodnim brzegu Felicja kupiła zaraz po zakończeniu wojny. Chciała koniecznie stworzyć takie miejsce, w którym zawsze mogli się spotkać wszyscy członkowie jej rodziny , również dalsi krewni”. Przyznam, że nieco dziwnie się czułam obserwując już pond 80-letnią Felicję i ponad 90-letniego Maksyma. Ale przecież czas dla nikogo nie stoi w miejscu. Felicja coraz częściej pogrąża się w refleksji, że nie ma już prawie wszystkich osób, które towarzyszyły jej w drodze przez życie, obserwuje jak zmienił się świat, obyczaje, wartości i sami ludzie. W tym tomie na plan pierwszy wysuwają się wnuki Felicji: Alekxandra i Chris. Ich matka, Bell popada w nałóg alkoholowy i leczy się w klinice. Zaś wnuki wracają ze Stanów do Niemiec i tutaj się osiedlają. Alexandra przejmuje firmę po babci. Czy poradzi sobie jako bizness woman i godnie zastąpi babcię? Jak ułoży się życie (w tym także uczuciowe) dzieci i wnuków Felicji? Czy Felicja spotka jeszcze swoją wielką miłość – Maksyma? Nie chcę zdradzać za dużo, aby nie zepsuć czytelnikom radości z czytania i samodzielnego odkrywania losów poszczególnych bohaterów. Dodam tylko, że czeka was wiele emocji i wzruszeń, bo nie brakuje tutaj dramatów i losy bohaterów różnie (nie zawsze szczęśliwie) się ułożyły. Cała saga napisana z ogromnym rozmachem, z przepięknym klimatem i autorka prowadzi nas przez całe życie niektórych bohaterów od młodości aż do ich śmierci a potem prezentuje losy kolejnych pokoleń tej rodziny, prowadzi nas przez różne zawirowania historyczne, doprowadzając w końcu całą historię do nieubłaganego końca. I piękne zakończenie, które wycisnęło u mnie trochę łez. Strasznie ciężko żegnać się z bohaterami. Miałam też nadzieję długo delektować się tym ostatnim tomem, ale nie udało się. Pochłonęłam za szybko. Ale czar trwa nadal, a bohaterowie książki jeszcze na długo pozostaną w moim sercu. Przeczytanie tej sagi było wspaniałą i niezapomnianą ucztą dla zmysłów.