Lisia dolina

Różnica pomiędzy książkami pani Link jest taka jak między wariatem a wariantem. Relatywizacją a rewitalizacją. Imputowaniem a amputowaniem. Aureolą a Olą. Szambem a szambelanem. Uczuciem a uczuleniem :) Najpierw dowiadujemy się o maksymalnym zezwierzęceniu delikwenta, a następnie czytamy o jego rozterkach, galopadzie doznań, finezjach i subtelnościach. No poezja prawie. Zenit naiwności. Facetowi jak nic,należy się krzesło, a pisarka ukazuje nam jego wnętrze! Brakuje jeszcze, by razem z nią zapłakać nad jego losem. Drażniące jest również to ,że w kółko Macieju, tłumaczy jedno i to samo. Jak oseskom. Wałkuje. Niedolę bestii. Wałkuje. Namiętność, zaangażowanie, impresje, empirie. Czy częstuje nas innymi daniami? Na szczęście tak. Potrafi wyciąć adresatowi niezły numer. Zaskoczyć. Zdumieć. Zastrzelić. Abstrahując od jej ciągot do wyjaśniania, klarowania, uzasadniania, wyłuszczania i oświecania, znajdziemy tam również wszystkie składniki tworzące dobry kryminał. Można się spokojnie oddać lekturze. Jak ktoś nie ma uczulenia :)