Nienasycenie Część 1 Przebudzenie

Żeby nie było, że nie próbowałem. Bo próbowałem. Z miną poważną w fotelu zasiadałem, okulary leciutko na nos zsuwając, nogę na nogę założywszy, doniosłe czytanie zaczynałem. Zaczynałem...i zacząć nie potrafiłem. Wierciłem się, tu i ówdzie drapałem, myśli rozbiegane do pionu przywołując, a i tak co chwilkę, któraś z nich zza węgła na mnie spoglądała. I ani jej w głowie było, spokojnie ze mną na fotelu usiąść. Tylko głupie miny robiły i chichocząc palcami mnie pokazywały. Tego pragmatycznego, racjonalnego, dystyngowanego wręcz, książek miłośnika. I skrystalizować się nie pozwoliły. Normalnie w Święta, jaja sobie ze mnie robiły. Dlaczego ? Gdyż treść o Nieznośnej Ciężkości Bytu traktuje. O zmysłów postradaniu i upośledzeniu mentalnym duma. Rzeczywistość wymyśloną i onanizm metafizyczny penetruje. W końcu sens istnienia odnaleźć próbuje. Czy da się coś takiego na trzeźwo wymacać ? Do barku podszedłem i odpowiedź znalazłem. Jak na komendę, myśli niesforne, ochoczo ze wszystkich kątów wyłazić poczęły, a nawet zrozumienia szukać, łasząc się i przytulając jak dachowiec miłości pragnący. Chwilę później krawat rozluźniłem. A oczy na przemian maślane i straszne, rzecz o życia przeżyciu kosztować jęły. Syciły wyrazu gamą, na tonacje nie bacząc. Człowiek o imionach dwóch, tudzież takiej samej liczby nazwisk, na przemian prowokował i tłumił, straszył i zachęcał, przygnębiał i krzepił. Ale czy nasycił ? I tak jak ja, do pustego barku spoglądał na koniec?