Pożegnanie jesieni

Literacki majstersztyk, który wibruje jak jesienne liście w ostatnich podmuchach letniego wiatru. Witkacy, z mistrzowską precyzją, maluje obraz dekadencji i nihilizmu, gdzie każdy dialog jest jak pociągnięcie pędzla na płótnie absurdu. Bohaterowie, zagubieni w labiryncie własnych pragnień i lęków, stają się metaforą upadku epoki. Każda strona tej powieści to taniec na krawędzi szaleństwa, gdzie rzeczywistość miesza się z fantazją, a melancholia jesieni staje się tłem dla egzystencjalnych rozważań. Dwa pierwsze rozdziały znacząco gorsze od pozostałych także radzę się przemóc, bo potem można się zatopić w tej książce bez pamięci.