Niemoralne decyzje

Czułem się jak myśliwy, polujący na leksusy. Miało być „lapsusy”, ale „leksusy” brzmią zdecydowanie bardziej kompatybilnie do lektury. No nie da się ukryć, po książkę sięgnąłem ze złośliwą premedytacją. Do tego z założenia czy właściwszym wyrazem będzie ów nieumyślny „lapsus” czy jednak „ignorancja”. Na początku dobrze się bawiłem. Dialogi były gotowym scenariuszem do kolejnego odcinka „Ukrytej prawdy”, a aktorzy-amatorzy odegrają je z należytą głębią emocjonalną, rodem z tartaku. No bo deska deskę drewnem goni. I daleko całości by z tartaku przenieść się do Tartaru. Zamiast mrocznego kryminału z zabarwienie erotycznym przez 90% powieści jawi się takie nie wiadomo co. Zamiast się bawić, męczyłem. No bo brawo za używanie mądrych wyrazów, ale zanim się je użyje warto poznać ich znaczenie. Główny bohater, mówiąc oględnie, subnormalny. Subnormalna jawi się także główna bohaterka (przepraszam, jeśli uraziłem alter ego). W konsekwencji Czytelnik nieustannie zmierza się z pieczeniem twarzy, strzelając facepalmy przy każdej próbie twista czy błyśnięcia erudycją. Gwiazdek dam jednak nieco więcej, za próbę wprowadzenia sensu i fabuły. Jako że to już TRZECIA (sam sobie nie wierzę) książka owej autorki to mogę śmiało powiedzieć: „Trzy razy NIE!”. Out z programu mojego życia, póki ja jeszcze jestem w nim jurorem.