Cover girl

Sesja psychoterapii pilnie potrzebna! W życiu tak czasem jest, że pewne rzeczy chciałoby się odwidzieć ale już się nie da. Dla niektórych traumą z dzieciństwa była scena łóżkowa z udziałem rodziców, dla innych to mogła być scena pomiędzy (...) w drugim odcinku ósmego sezonu GoT’a. Dla mnie koszmarem teraz będzie „Cover girl”. Ale tego już nie da się odczytać, a pewnych rzeczy zapomnieć się nie da. Chociaż… Strzałkowska dla mnie stała się na swój sposób wyjątkowa. Jest to pierwsza książka w mojej historii, której dałem całą jedną gwiazdkę. Jeśli już pisze się erotyk, to niech to będzie erotyk. Nawet taki, przy którym budowa cepa wydaje się być efektem geniuszu myśli architektonicznej, zasłuży na swoje 2 gwiazdki. Gdy do tego dołoży się jeszcze jakąś znośną fabułę to nawet i 5-6 uciągnie. Mam takie przypadki na swojej półce. Natomiast tu? Nie ratują ani hektolitry silikonu (w zasadzie nikt nie wie skąd bohaterka w wieku 20 lat wyssała na to kasę),ani żałosne podrygi starego satyra. Główni bohaterowie wydają się być żałośni w każdym możliwym calu swojej literackiej egzystencji. Ale nawet to nie jest szczytem profanum. Kulminację osiągnięto w momencie, gdy całości próbowano nadać głębszy rys i ubrano całość w żałosną silikonową filozofię pseudoprawd rodem ze społecznościowego profilu czwartoligowej celebrytki znanej z tego że nie jest znana ale jej wciąż się wydaje, że jest znana. W 1977 roku w Opolu Jerzy Stuhr zaśpiewał: „Śpiewać każdy może, Trochę lepiej, lub trochę gorzej, Ale nie oto chodzi, Jak co komu wychodzi. Czasami człowiek musi, Inaczej się udusi” Pewnie pisać też każdy może. Niech sobie pisze, byleby się nie udusił. Ale wydawać nie wszystko trzeba, o!