Nekromanta

Zdecydowanie inna niż poprzednie części. Autor wychodzi poza nudne schematy i nadaje postaciom więcej kształtów, czyni je mniej krystalicznymi i jednowarstwowymi. Podobała mi się zwłaszcza przemiana Josha. Co prawda nadal denerwuje mnie jego niedojrzałość i widzę w nim prawie w całości Setha z Baśnioboru, ale w końcu przestaje być nijaki i ma swój charakter, jak się okazuje niezależny od swojej siostry. Sophie niestety nadal wydaje mi się najmniej interesującą postacią, ale nadrabia dużo poprzez swoje powiązania z magią Powietrza i zdobytą wiedzą, która w tym tomie okazuje się być wyjątkowo użyteczną. Wydaje mi się tylko niestety, że "upakowanie" czterech tomów w akcji, która dzieje się jedynie kilka dni, zabiera fabule dużo z wiarygodności. Bohaterowie opanowują chociażby w kilka godzin umiejętności, nad którymi inne osoby musiały pracować na przykład kilkadziesiąt lat. Takie wątki nie są dla mnie zbyt ciekawe, bo stanowią jakąś formę pójścia przez autora na skróty, a za tym niestety nie przepadam. To książka skierowana zdecydowanie bardziej do młodszego czytelnika. Mam wrażenie, że powstała jako zbitka różnych legend, opowieści i historii z wszelkich kręgów kulturowych, lekko przeformułowanych i osadzonych we współczesności. Bawiłam się co do zasady dobrze, ale porównania do świata Harry'ego Pottera czy Baśnioboru są moim zdaniem mocno przesadzone. Dla mnie sporo zabrakło do zachwytu, ale przeczytałam tę książkę dobrze się przy tym bawiąc, więc pod tym względem spełniła swoją rolę.