Na ratunek babci

Magdalena Witkiewicz powraca do świata, który pokochały tysiące czytelniczek, udowadniając, że w literaturze świątecznej wciąż można znaleźć pokłady autentycznych wzruszeń, a nie tylko lukrowane schematy. Trzeci tom cyklu „Uwierz w Mikołaja” to opowieść o tym, że pod grubą warstwą brokatu i medialnego blichtru często pulsuje serce, które po prostu boi się ponownego zranienia. Główną bohaterką tej części jest Aldona – postać, którą na pierwszy rzut oka łatwo zaszufladkować. Gwiazda reality show, dla której życie to nieustanny występ, a wizerunek jest cenniejszy niż szczerość. Jej świat zostaje jednak zburzony przez „pasażera na gapę” – małą, rezolutną Zosię. Dziewczynka nie szuka sławy ani drogich prezentów. Szuka cudu. Wierzy, że tylko spotkanie z prawdziwym Świętym Mikołajem może pomóc jej babci. Ta nietypowa para wyrusza w podróż, która szybko przestaje być tylko przemieszczaniem się z punktu A do punktu B, a staje się wyprawą w głąb zapomnianych wspomnień Aldony. Witkiewicz pokazuje ewolucję Aldony. Zdejmuje z niej maskę celebrytki warstwa po warstwie, przypominając nam, że każdy z nas niesie w sobie jakieś „dawno temu”, które ukształtowało naszą teraźniejszość. Autorka, znana jako specjalistka od szczęśliwych zakończeń, nie unika trudnych tematów. Choroba babci Zosi i bolesna przeszłość Aldony nadają historii ciężaru, który sprawia, że końcowe wzruszenie jest w pełni zasłużone. To nie jest książka o wielkich cudach spadających z nieba. To opowieść o tym, że cudem może być rozmowa, wspólna podróż czy odwaga, by przestać udawać kogoś, kim się nie jest. "Czasem mała dziewczynka potrafi dotknąć najczulszego miejsca w sercu. A jedno wspomnienie wystarczy, by zmienić wszystko." – To zdanie najlepiej oddaje ducha tej powieści. „Uwierz w Mikołaja 2” (część 3) to idealna lektura na mroźny wieczór. Magdalena Witkiewicz pisze z lekkością, humorem, ale i niezwykłą empatią. To książka, która rozgrzewa lepiej niż gorąca czekolada, bo przypomina, że na zmiany nigdy nie jest za późno, a prawdziwa magia dzieje się wtedy, gdy otwieramy się na drugiego człowieka.