Na ramionach olbrzymów

Gdy moja myśl w bezmiar zapada i nie czuję się na siłach aby samodzielnie wypłynąć z odmętów wiedzy, to w takich sytuacjach na pomoc przywołuję specjalistów od literackich chwytów i retorycznych gier. Od dawna już wiem, że Umberto Eco jest pisarzem z którego twórczości w razie potrzeby należy czerpać pełnymi garściami. Począwszy od różnorodnych mistyfikacji, przez etyczną problematykę kłamstwa, aż do zwykłej przyjemności obcowania z dziełem sztuki, włoski mediewista zgłębił tak wiele tematów, że wypada go już uznać za kultowe zjawisko. Również w tej książce w badaniach nad wszelkimi odcieniami rozumowania Eco splótł wizje losów świata a nawet wszechświata z koncepcją piękna. Połączenie tego wszystkiego i użycie w swoim dziele idealnie pasujących modeli estetyczno-matematycznych powoduje, że chylę czoła przed otrzymaną przez niego proporcją. Umberto Eco nie był malarzem, jednak moim pierwszym skojarzeniem z tworzoną przez niego literaturą jest uwydatniający jasność światłocień. Swoje rozumowanie popieram posiadanym przez Eco specyficznym osądem estetycznym, którego podrobienie staje się niemożliwe. Któż tak ciekawie opowie o pięknie brzydoty i rozjaśniając jej definicję, wprowadzi ją na rządzone przez kanony salony? Kto w tak trudnej tematyce jaką jest filozofia piękna doda wzniosłości w sam raz na tyle, aby nie zanudzić nią czytelnika? Wiele by można pisać o momencie, kiedy jakaś idea podnosi się z zapomnienia a wtedy jest przy niej Eco. Powiązanie tego z panującą na świecie modą na wiarę w istnienie czegoś prawdziwego uwydatnia rolę włoskiego eseisty. Jego zadaniem jest sugerowanie marzenia, subtelny rajd po kryteriach prawdy, potykanie się z niejednoznacznymi symbolami. A to wszystko po to, żebyśmy sami dokonali wyboru. Skąd taki pomysł abym w "Na ramionach olbrzymów" za pomocą swoich zmysłowych filtrów odkrył znaczenia wykraczające poza mój widnokrąg? Przyczynił się do tego sposób obrazowania i poznania Umberta Eco oraz ocieranie się przez niego o zawsze przeze mnie mile widziane zagadnienie doskonałości. Bardzo sobie cenię strukturę narracyjną jego dzieł, w których podpisawszy z ich twórcą swoisty pakt, poddaję się działaniu wrażeń niestałych, migotliwych i niepewnych. Sprzyja mi otwarty umysł i chęć podnoszenia z głębin wiedzy nawet jej najmniejszych okruchów. Umberto Eco daje mi możliwość uczestniczenia w rozwiązywaniu zawiłych problemów logicznych oraz pomaga w postrzeganiu pewnych kwestii z estetycznego punktu widzenia. Wydaje się, że pewne kwestie są nie do rozjaśnienia. Warto spróbować osobiście je rozstrzygnąć z pomocą Umberta Eco. Włoski semiolog poświęcił wiele miejsca ludzkim wysiłkom, które zmierzając do zakotwiczenia w absolucie, próbują przy tym naprzemiennie wykorzystywać wizje świata i zawartego w nim piękna. Szukając różnych znaczeń tych samych wyrażeń, Umberto Eco dociera w swych badaniach do archetypów. Warto temu zagadnieniu poświęcić nieco więcej czasu, być może nasze zdominowane przez rutynę umysły chociaż przez chwilę zaznają niespotykanej przez nie jasności. Świat Eco jest też światem osobistych uczuć, wyobrażeń i wzruszeń. Ten pisarz nigdy nie obawia się przekraczania literackich granic, nie boi się poruszania kontrowersyjnych tematów związanych z kłamstwem lub wyobrażeniem świętości. Wie, że łatwo jest stworzyć legendę ale trudno jest potem oprzeć się niebezpieczeństwu złudzenia. To cały Umberto Eco, filozof i miłośnik paradoksu.