Cmentarz w Pradze

Dość długo zwlekałem z przeczytaniem „Cmentarza w Pradze” ze względu na dość słabą ocenę na LC. Postanowiłem jednak mieć swoje zdanie w tym temacie. I miałem „trudny orzech do zgryzienia” i mętlik w głowie. „Odi ergo sum - nienawidzę więc jestem”. Plusy: - przemyślenia Eco bawią, śmieszą, ale zarazem zmuszają do refleksji; - ciekawie wykreowana fikcyjna postać Simoniniego; - teoria spiskowa o „Protokołach mędrców Syjonu”; - pokazanie jak łatwo jest robić „ludzi w balona”, ludzie uwierzą we wszystko, bo tak jest wygodniej; - pokazanie siły manipulacji, pozwalającej sterować poglądami pojedynczych ludzi jak i całych środowisk; - rewelacyjny opis „czarnej mszy”, tu wyobraźnia Eco zajaśniała w pełnej krasie; - świetne oddanie klimatu epoki końca XIX wieku; - cytat, który najpierw mnie setnie ubawił, a później myślałem o nim przez cały dzień: „Księdzem lub mnichem zostaje się po to, żeby próżnować; a próżnować mogą, bo jest ich dużo. (...). Spośród księży najmniej godnych rząd wybiera najgłupszych i mianuje ich biskupami”. Minusy: - zostałem trochę „stłamszony” przez mnogość wątków i faktów historycznych; - nadmiar postaci powoduje, że tracimy kontakt z bohaterami; - początek mnie „zachęcił”, ale im dalej tym gorzej, kilka razy odkładałem; - miejscami czyta się jak podręcznik do historii. Książka dobra, chociaż nie czyta się łatwo.