Muzeum ludzkich ciał. Anatomia spojrzenia

Bohaterami tej książki są wizerunki ludzkich ciał zamknięte w przestrzeni muzeum: modele anatomiczne, figury woskowe, mumie, martwe ciała, ich szczątki, plastynaty. Autorka, obierając taki punkt wyjścia, proponuje swoistą grę interpretacyjną, która ma przebiegać w dwóch wymiarach. Z jednej strony zadaje pytanie o ludzkie ciało, próbuje je zrozumieć poprzez doświadczenie muzealne, z drugiej chce dotrzeć do istoty samego doświadczenia muzealnego. Punktem dojścia zaś jest próba odpowiedzi na pytanie o procesy poznawcze, o rodzaj wiedzy, którą uzyskujemy, spoglądając na ciało, poszukując sensu naszej cielesności. Płaszczyzną, która łączy oba te obszary, jest Gadamerowskie pojęcie gry (uściślone tu jako pojęcie gry muzealnej),a narzędzi badawczych dostarcza antropologia oraz retoryka, w tym wypadku skupiająca się na wypowiedzi muzealnej, ale oczywiście nie są to jedyne źródła inspiracji.