Muszę ci coś powiedzieć

#muszęcicośpowiedzieć to powieść o HIV, która swoją formą przypomina pamiętnik lub dziennik. Czasem są to luźno rzucane przemyślenia, kotłujące się myśli, wspomnienia- wszystko to składa się na niezwykle autentyczny i poruszający obraz życia z wirusem. To chyba pierwsza tak wnikliwa, głęboko wchodząca w odczucia osoby zarażonej książka w polskiej literaturze. Aleksandra Zbroja podjęła się bardzo trudnego tematu i pomaga się z nim oswoić, jak z niebezpiecznym drapieżnikiem. Ta książka może być narzędziem autoterapii nie tylko dla osób żyjących z HIV, ale także dla wszystkich, którzy zmagają się z ciężkimi chorobami. To również ważna lektura dla każdego, kto chce nauczyć się większego zrozumienia i empatii wobec osób zarażonych wirusem. Każdy rozdział, każda strona, to odłamek z życia To wnikliwy portret psychologiczny kobiety z bardzo niską samooceną, Samotną, zapomnianą, ignorowaną Żyjącą w cieniu matki chorej na raka I ojca poświęcającego się dla żony, Ona krążącą w tej relacji jak wolny elektron, Nieatrakcyjna, nijaka, zwykła, przeciętna, Łaknąca jakiejkolwiek uwagi, Jak magnes podążająca za szczęściem niedoścignionym Chłopakiem wymarzonym, Euforia odeszła jak burzy grom, Gdy wirus HIV przejął ją, Lęk, strach, przerażenie, Wieczne zmęczenie, Brak siebie w sobie, Wstręt do samej siebie, Lęk przed innymi, Strach w oczach innych, Gdy słyszą seropozytywny HIV to odrzucenie Rak to współczucie Co dziś wylosujesz W życiowym gambicie Ach jak by się chciało Mieć magiczną moc I odczarować ten przerażony wzrok Te ludzkie obawy, Lęki i niewiedzę Te stereotypy Przestarzałe klipy. To opowieść, która zostaje w głowie na długo. Skłania do refleksji, uczy empatii i pokazuje, jak ważne jest zrozumienie drugiego człowieka niezależnie od jego historii.