Mireczek. Patoopowieść o moim ojcu

„Mireczek” należy do grupy książek, z oceną których zawsze mam problem. Bardziej nawet z tym, czy w ogóle powinny być oceniane. Autobiograficzna narracja, klasyfikowana jako literatura piękna, pozostaje narracją autobiograficzną. Czy można poddawać ocenie czyjeś życie zaznaczając jakąś tam liczbę gwiazdek? Jest to trochę nieuczciwe względem Czytelnika, który z dylematem pozostaje. Aleksandra Zbroja rozlicza się sama ze sobą, bynajmniej nie z Mireczkiem tylko z jego wyobrażeniem w sobie. Porusza napięte do niemożliwości struny swojego Ja, próbując nieco je rozluźnić i odszukać „dziecko w sobie”. Wydawałoby się, że wszystko opiera się na banalnej fabule. Historia jakich wiele w polskich domach. Tych wypowiedzianych oraz tych wypartych do najbardziej zakurzonych zakamarków podświadomości. Każda z wielu historii daje poczucie wspólnoty, przynależności do grupy i ratuje przed poczuciem samotności w trudnym wymiarze życia. Każda też jest wyjątkowa, swoja własna, moja. Zbroja taką „moją” opowiada ubierając to w formę literacką. Tego oceniać nie chcę i nie będzie to „gwiazdkowane” Teraz co do formy i tu ocenię. Nie do końca rozumiałem potrzebę cytowania wiedzy rodem z Wikipedii, którą ja wrzucam do pudełka „zbędne”. Co ten zabieg miał wnieść? Nie wiem, nie wnosił mi nic poza poczuciem „o jejku, znowu, po co”. Całość narracji wydaje się być chaotyczna. Skacząca po linii życia. W zasadzie zbliża ją to do swobodnej opowieści werbalnej, gdy sobie coś przypominamy i przeskakujemy z wątku na wątek, skacząc po wspomnieniach. Nazywa się to chyba strumieniem świadomości. W konsekwencji czasem trudno było podążać za biegiem myśli autorki. Tak, jakby sama za nim jeszcze nie do końca podążała, opierając się na wątkach nieprzepracowanych i niedopowiedzianych. Jako „literatura piękna” nie wywołuje efektu WOW! Żeby nie było, zawsze miałem trudności z odbiorem tych pozycji, które były opisywane jako "strumień świadomości". Jako narracja autobiograficzna i autoterapeutyczna ocenie nie podlega.