Mowa chleba

„Mowa chleba” okazała się dla mnie książkowym wyzwaniem. Co prawda sam opis dał mi wyobrażenie, że nie będzie to łatwa tematycznie książka i chociaż nie jest obszerna to trzeba się nad nią porządniej pochylić. Jednak sposób jej wykonania dołożył mi kolejną trudność, której nie przewidziałam. Jest brutalnie dosłowna, chociaż to co się tam dzieje czuję, że nie jest do końca realne, a dana sytuacja ma służyć wskazaniu innego problemu. Ciężko ująć mi to w jakieś słowne ramy, bo oto chodzi, że ona tych ram nie ma. Trudnością było dla mnie umiejscowienie się historycznie w miejscu akcji, bo nie mam wiedzy na jego temat, czyli o Rumunii w latach 80. XX wieku. Pomocna byłaby przedmowa lub posłowie od autorki, których mi zabrakło, bo mogłabym mieć jakieś odniesienie do tego co przeczytałam. Widziałam cierpienie porzuconych dzieci, głód ciała i ducha, ciężkie życie kobiet, biedę i strach o to co przyniesie jutro. Wrogość bohaterów do samych siebie i względem siebie nawzajem. Nie do końca jestem w stanie określić czy moje przypuszczenia co do niektórych sytuacji są trafne, bo idąc dalej w fabule widziałam już coś innego. Ciężko mi docenić coś czego nie do końca rozumiem. Myśląc o niej po przeczytaniu czuję się rozdarta, bo to było niepokojące i nie mogę jej odmówić bycia o czymś, ale nie zrozumiałam jej w takim stopniu w jakim bym chciała. Może to też jest tak, że to taka książka bardziej do odczuwania emocji niż analizy sytuacji, ale mimo takiego spostrzeżenia nadal nie czuję zachwytu nad formą przekazu. Rozmyślam dość mocno nad oceną i próbowałam argumentować dlaczego nie chcę jej nadmiernie skrzywdzić i to jest właśnie to sedno, że pośród tych trudności i częściowego niezrozumienia, nie powinna być mocno nisko, bo czuję, że na to nie zasłużyła.