Bestiariusz nowohucki

Realizm magiczny ma wielu amatorów, ale jeśli – jak to zrobiła Elżbieta Łapczyńska – zastąpić w tej gatunkowej zbitce realizm socrealizmem, to jest dopiero coś! Zmiata jak magiczne tsunami. Niech się wszystkie Latynoameryki do kupy schowają (no, może z dwoma, trzema wyjątkami). Wiele sobie obiecywałem po tej książce, dostałem jeszcze więcej. Autorkę, zanim zrobi to ktoś inny, nazwę „polskim Ádámem Bodorem” (choć samego mnie takie etykietki drażnią),bo obudziła te same upiory i uruchomiła te same patotęsknoty, a jej Nowa Huta w odwróconej estetyce niczym nie ustępuje Sinistrze czy Jabłońskiej Polanie. „Bestiariusz nowohucki” to wydarzenie, już jest o nim głośno, jest w finałach Gdyni, m.st. Warszawy i Nike i już zaraz nie opędzicie się od fali ocen, recenzji i opinii pełnych spojlerów i przykładów (ale i rozważań o „szukaniu odpowiedniej ontologii”, co nieco oddala od samej literackiej przygody w stanie czystym). Uprzedźcie ten szum. Trzymam kciuki za wymianę każdej z nominacji na nagrodę.