Morze naszych tajemnic

Ta książka była dla mnie jak ciche zanurzenie się w coś bardzo osobistego — spokojnego na powierzchni, ale pełnego emocji gdzieś głęboko pod spodem. Czytając ją, miałam wrażenie, jakbym dotykała delikatnych rzeczy, takich, o których zwykle się nie mówi na głos. Jest w niej dużo tęsknoty, ale nie takiej oczywistej i dramatycznej — raczej subtelnej, rozlanej między słowami. Momentami czułam dziwne ściskanie w środku, jakby coś znajomego wracało do mnie z daleka, choć nie potrafiłam tego do końca uchwycić. To jedna z tych książek, które nie krzyczą, tylko szepczą — i chyba właśnie dlatego trzeba się przy niej zatrzymać. Złapałam się na tym, że czytam wolniej, bardziej uważnie, jakbym nie chciała niczego zgubić po drodze. Nie była dla mnie łatwa emocjonalnie, ale też nie próbowała mnie przytłoczyć. Raczej delikatnie prowadziła przez uczucia, które są kruche i niejednoznaczne. Po skończeniu zostało we mnie coś miękkiego i trochę nostalgicznego — takie wrażenie, że nie wszystko musi być dopowiedziane, żeby było prawdziwe.