Zanim pokochałam siebie

Ta książka nie opowiada historii — ona odsłania stan. “Zanim pokochałam siebie” A.B. Obarskiej to emocjonalny monolog, który brzmi jak myśli wypowiedziane trochę za wcześnie, trochę za szczerze. Czytam i mam wrażenie, że ktoś rozbraja mnie od środka — bez fabuły, bez chronologii, bez bezpiecznego dystansu. To bardzo kobiece doświadczenie: intensywne, momentami sprzeczne, pełne tęsknoty, nadinterpretacji i powracających schematów. Obsesja w najczystszej formie — nie romantyzowana, raczej obnażona. Nie ma tu punktu zaczepienia w klasycznym sensie. Są za to fragmenty, które trafiają za mocno, zdania, które brzmią jak własne myśli, tylko lepiej nazwane. I choć chwilami wszystko kręci się w kółko, to właśnie w tym powtarzaniu jest prawda — bo przecież emocje rzadko są linearne. To książka dla tych, które czują za dużo i analizują jeszcze więcej. Nie daje odpowiedzi, nie prowadzi za rękę. Raczej zostawia z tym, co niewygodne. Nie wiem, czy ją „lubię”. Ale wiem, że trudno ją zignorować.