Moja rodzina na piętrze

"Najmądrzejszy, co w nic nie wierzy. Nie da się oszukać." Uffff... Przebrnęłam. Choć łatwo nie było. Na początku był wielki zachwyt, potem nastąpiły nuda i rozczarowanie. Na szczęście pod koniec pojawiło się lekkie ożywienie, choć wziąwszy pod uwagę, że dwoje bohaterów umiera - brzmi to nieco przewrotnie😉. Gdyby babcia Antonina z pierwszych stron książki pozostała sobą do końca - byloby rewelacyjnie. Niestety, ta nietuzinkowa i zadziorna bohaterka zmienia się w zwykłą, obgadujacą wszystkich i na wszystko narzekającą plotkarkę. I to w taką, która zauważa wady u wszystkich dookoła, tylko nie u siebie (chociaż jest dokładnie taka sama, jak ci, o których żle myśli). Pod koniec jest nieco lepiej, bo romans z doktorem dodaje bohaterce pazura, historia Emila zaskakuje, a przedostatni rozdział wzrusza. Natomiast ostatni rozdział jest moim zdaniem niepotrzebny, gdyż zabiera Tosi Pogorzelskiej pierwszoplanową rolę. A ja Antoninę polubiłam za to, jaka była na początku książki i to właśnie o niej chciałabym przeczytać na stronie ostatniej. Po przeczytaniu pierwszych stron książki spodziewałam się czegoś o wiele lepszego.