Moja podróż do Rosji

Kiedy Antoni Słonimski w 1932 roku wybrał się w parotygodniową podróż do Związku Radzieckiego niewiele jeszcze było wiadomo o radzieckich łagrach czy głodzie na Ukrainie, ale niepokojące wieści musiały przedzierać się przez granice, skoro poeta z taką ciekawością przyjął zaproszenie radzieckich literatów i z taką nieufnością odnosił się do swojej tłumaczki, przewodniczki i pilnowaczki, by nie wścibiał nosa w nie swoje sprawy, w jednej osobie. Dziś wiemy o opresyjności radzieckiego aparatu władzy nieporównanie więcej, a jednak wspomnienia Słonimskiego są ciekawe. To oko wścibskiego turysty, który chce zajrzeć tam,gdzie mu nie pozwalają, człowieka, który co prawda ma serce po lewej stronie, ale doskonale widzi dramat ludzi, którzy tam się znaleźli, potrafi na wiele spraw popatrzeć z subtelnym humorem, ale też wiele z rzeczy, które widział wstrząsnęły nim. No i oczywiście to język wytrawnego stylisty.