Moja kochana, dumna prowincja. Opowiadania

Nowelista, powieściopisarz, scenarzysta, poeta. Jeden z najważniejszych powojennych prozaików. Mistrz małej formy, piewca polskiej prowincji. Urodził się 27 października 1913 roku w Tarnopolu, zmarł 28 lutego 1990 roku w Krakowie. Trzypiętrowa kamienica otoczona topolami, trzecie piętro a w nim sam narrator w swoim zagraconym mieszkaniu. Opowiada, właściwie o wszystkim. Jest doskonałym obserwatorem, jego przemyślenia są bardzo trafne, uwagę skupia nie na tym co błyszczy i jest w świetle reflektorów, ale właśnie na tych zwyczajnych szarych ludziach, opowiadając ich historie. Pisze o tych i o tym na co wielu ludzi nie zwróciłoby uwagi. Banalne, proste, a zarazem ciekawe. I tak snuje leniwie opowieść o kocie, motylu żeby za chwilę przenieść się do małej wioski i skupić uwagę czytelnika na morderstwie i gwałcie. Najlepsze jest to, że te leniwie przekazane opowiadania, jakby od niechcenia mają głębszy sens, kontekst. I tak na przykład poruszają problem antysemityzmu. autor opisuje odległe czasy, kiedy był mały, a jego milczący ojciec był dla niego największą zagadką. Dlaczego milczy, kiedy dzieją się tak ważne rzeczy, kiedy dziecko ma tyle pytań ?! Za chwilę przenosi nas do bardziej współczesnych czasów, do zagraconego starociami, pamiątkami mieszkania, po którym przemyka niczym cień, a głowę ma pełną najprzeróżniejszych myśli. Nie pamiętam kiedy ostatnio czytałam jakiekolwiek opowiadania. Powiem szczerze, że gdyby nie wyzwanie czytelnicze na maj, to pewnie nie sięgnęłabym po nie w najbliższej przyszłości. Czy żałuję swojego wyboru ? Skądże ! To była piękna przeprawa w czasie, przeprawa przez kawał życia, przemyślenia autora. Odniosłam tylko wrażenie, ale nie wiem czy nie mylne. Wydaje mi się, że przez te opowiadania przebija ogromny smutek i samotność autora. Poszukiwania sensu życia, żal do Ojca, Boga, skupienie miłości na kotach. Nie czytałam biografii autora i jedynie co wiem, to że był wieloletnim partnerem Pani Wisławy Szymborskiej. Z książki można wywnioskować jeszcze, że miał żonę i dwóch synów. Nic poza tym. Może nie chciał mieszać swojej rodziny, opisywać jej, a może nie miał takiej potrzeby. Było to pierwsze spotkanie z twórczością Pana Filipowicza, ale na pewno nie ostatnie. Ach i powrót do opowiadań. Jakże się cieszę !