Romans prowincjonalny i inne historie

Ależ miał Filipowicz zmysł obserwacji i umiejętność przelania tych swoich analiz na papier. Każde opowiadanie to ogrom emocji, czasami na dosłownie kilku stronach, aczkolwiek przedstawionych w specyficzny sposób – dla mnie przelewają się one między wierszami, albo raczej wystrzeliwują w jakichś pojedynczych zdaniach, już po długaśnym opisywactwie, które inni mogą odbierać jako nudne, ja natomiast lubię takie smęty. Potrafił ująć esencję relacji, zawsze jednak z perspektywy mężczyzny, nawet gdy narratorką była kobieta, i to jest ważne. Nie podobało mi się tytułowe opowiadanie (nazywane mikropowieścią, choć dla mnie to nazewnictwo to trochę wydumane jest). "Romans prowincjonalny" był dla mnie już na granicy pretensjonalności, za dużo dziwnych figur romansowo-romantycznych, typowych, miałam wrażenie, że czytam jakiś XIX-wieczny romans. Wszystkie pozostałe opowiadania – majstersztyk.