Mój łagodny bliźniak

„Jak żyje się bez zadrapań? Jak się żyje, nie kalecząc się notorycznie o siebie samego, o swoje pragnienia i swoje własne kanty?” Powieść Nino Haratischwili „Mój łagodny bliźniak” już od pierwszych stron budzi dziwny niepokój, który narasta wraz z rozwojem akcji i odkrywaniem kolejnych elementów skomplikowanej układanki – układanki nazywanej życiem. A jest to życie naznaczone traumatycznymi wydarzeniami z czasów dzieciństwa, kładącymi się złowieszczym cieniem na relacjach dwojga bliskich sobie ludzi, Stelli i Ivo; wydarzeniami przygniatającymi swym ciężarem z tak ogromną siłą, iż nie sposób się spod nich wyzwolić. Wzbogacona licznymi retrospekcjami opowieść, którą snuje Stella, okazuje się nieuporządkowana i fragmentaryczna, co tylko podkreśla jej złożoność oraz wielowymiarowość. Czytelnik zaś musi uzbroić się w cierpliwość, by poznać nie tylko motywy postępowania głównych bohaterów, ale i zrozumieć ich wewnętrzne rozdarcie spowodowane destrukcyjnymi uczuciami, które wobec siebie żywią. Bo ich wzajemna bliskość, głucha na racjonalne głosy otoczenia, potrafi ranić z niepohamowaną siłą nie tylko ich oboje, stawiając pod znakiem zapytania wszystko i wszystkich wokół. Czy jednak można uciec przed przeszłością, która przypomina o sobie co jakiś czas? Która zapomniana tkwi gdzieś głęboko i pulsuje niczym wbita drzazga? Ucieczka nic tu nie pomoże, bo „(…) niczego nie da się zostawić przez naciśnięcie pedału gazu”. Trzeba zatem szukać jakiegoś rozwiązania…