Kotka i Generał

Kiedy przeczytałem Brilkę, wiedziałem już, że sięgnę po każdą kolejną książkę gruzińskiej pisarki. Kotka i Generał. Piętno winy. Czy czas może je zmazać ? Czy wyrzut sumienia tkwiący jak zadra, jak kolec w sercu może z czasem przestać boleć ? A właściwie to nie wyrzut sumienia. To poczucie klęski. Poczucie zmarnowanego życia pomimo zgromadzonych milionów. Po śmierci ukochanej córki Generał wie, że w życiu do załatwienia pozostała mu już tylko jedna sprawa. Ujrzana na teatralnym plakacie twarz Kotki nie pozostawia mu już wyboru. Doprowadzi sprawę do końca. Kanwą całej opowieści jest pierwsza wojna w Czeczenii. Dla tych, którym dzieje, działania potwora ze Wschodu nie są obce, zachowanie Sowietów w Groznym i okolicach nie będzie niczym zaskakującym. Świadomie używam określenia "Sowieci", bo to ciągle ta sama swołocz, ta sama dzicz. Haratischwili pisze w sposób, który przenika mnie do głębi. Operuje słowem delikatnym, wręcz subtelnym nawet wtedy, gdy opisuje potworności wojny. Przedstawiając losy Nury, Generała, Kotki i Onno robi to tak, że czułem się jakbym ich wszystkich znał. A już przeistaczanie się Kotki w Nurę przedstawione jest wręcz bajkowo. Kim byłaby dzisiaj ta dumna czeczeńska dziewczyna...? Przepiękna powieść, która na długo pozostanie w mym sercu i w mej pamięci.