Modlitwa o deszcz

Dawno już nie przeczytałem tak znakomitego reportażu. Wielkie uznanie dla Wojciecha Jagielskiego, który w tak brawurowy sposób opowiedział o Afganistanie ziemi będącej głównie kamienistą pustynią wzbogaconą o nagie surowe góry; wydawać by się mogło, że tam nic ciekawego nie może się dziać poza życiem spokojnym wyznaczonym przez naturę i odwieczny porządek rzeczy. A działy się rzeczy arcyciekawe. Swoją opowieść autor ogniskuje głównie (choć nie tylko) między sowiecką napaścią na kraj w 1979, a amerykańską interwencją w 2001, pokazując przede wszystkim dlaczego Afganistan jest by jako cmentarzysko imperiów.  Jagielski nie analizuje, nie ocenia, ani nie wartościuje, tylko opisuje. Daje głos tym, którzy go zwykle nie mają, po to by wypowiedzieli swoje 'dlaczego'. Widać było, że doskonale zna Afganistan (odwiedzał go kilkanaście razy) pisząc tylko o tym co ważne. Przy okazji doskonale się czyta, istna perełka.