Michalina Wisłocka. Sztuka kochania gorszycielki

Z okładki spogląda sympatyczna i ciepła starsza pani w charakterystycznej chustce na głowie, ale trzeba przeczytać książkę, by dowiedzieć się jaki "pazur" miała w sobie Wisłocka. Pewnie niewiele osób wie, jak skomplikowane miała życie osobiste, ile było w nim kłamstw, zranionych osób, adoratorów, niechcianych ciąż, chorób, itd. Wisłocka potrzebowała miłości, uwagi, zainteresowania, nawet za cenę zdrowia psychicznego czy fizycznego. Zresztą doskonale podsumowuje to zakończenie biografii: "Żyję tylko wtedy, gdy kocham, reszta to tylko kalendarz". Świetna w pracy zawodowej, potrafiła otwarcie mówić na tematy bardzo intymne. Dzisiaj to nikogo nie dziwi, ale kilkadziesiąt lat temu to była rewolucja. W książce suche fakty przeplatają się ze wspomnieniami osób, które ją znały i pełnymi pasji fragmentami z pamiętnika. Co prawda zastanawiam się, ile w nich prawdy, a ile wybujałej fantazji Wisłockiej, która ciągle ubarwiała rzeczywistość, niemniej jednak lektura to świetna.