Michał Koterski. To już moje ostatnie życie

Michał Koterski opowiada o swoim życiu rodzinnym i zawodowym. Mówi też o tym, jak w pewnym momencie wskutek utraty kontroli nad substancjami psychoaktywnymi utracił także kontrolę nad życiem. A następnie rozpoczął drogę utrzymywania abstynencji i zmiany w życiu. To wszystko dzieje się z właściwą Michałowi chłopięcą swadą, tylko że czasem w tym zapale nieco go ponosi i przebija się jego impulsywność i, niejako, pochopność w wygłaszaniu pewnych kwestii. Czyta się lekko i ciekawie, warto poznać drogę krętą i wyboistą, ale też bogatą w ciekawe przystanki, Michała Koterskiego. Książka zrobiona profesjonalnie w klasycznym stylu medialnego promowania bohatera-współrozmówcy. No i teraz po co? Z perspektywy dwóch lat po ukazaniu się książki i obserwowania poczynań Koterskiego wszystko układa się w zbieżną całość i tylko rodzi się pytanie okraszone łyżeczką dziegciu – a nie można o sobie opowiadać po prostu dla samej opowieści? Chyba takie wydawani książek wśród znanych i mniej lub bardziej lubianych to +10 do celebryctwa (w konsekwencji także kilka kafelków złociszy do kieszonki z tytułu zleceń).