Miasto moje, a w nim...

Rzadko zdarza się, by moje emocje tak bardzo ewoluowały podczas lektury. Zaczynałam z uśmiechniętym zadowoleniem, przemieszczając się po mieście z bardzo różnymi boharerami. Ten opowiadał o stolicy uboższej, imigranckiej, pozwalającej sklecić nieporadne, nowe gniazdo, tamta o korporacyjnym wyścigu lub dogorywającym świecie papierowej prasy. Tu opisano zmiany w życiu rodzinnym, tam szkolne problemy nastolatka. Ktoś jeszcze inny zszedł do nas z planu filmowego by pożegnać matkę i odnaleźć brata. Wszystko z Warszawą nie tyle w tle, co na głównym planie, przywodzącym historię, ale i prowadzącym do mniej i bardziej znanych miejsc. A potem weszłam za każdym z nich głębiej w wydarzenia sprzed opowieści i te, które wyrastają na bazie właśnie dziejącego się życia. I zapłakałam, i wzruszyłam się i wyszeptałam niezgodę na taki los. Zrobiło się intensywniej, zrobiło się piękniej. Każda część opowieści ma swojego bohatera i swój świat zamknięty w warszawskim życiu. Jest Oleh z Ukrainy, już niezdolny do służby wojskowej i jest Winfried, który patrzy okiem filmowca, ale przodków szuka sercem. Jest Marta ze snu, która oddała pasję za stabilizację, i którą miłość zdaje się omijać z ironicznym uśmiechem. Jest Stefan w sutanne i Artur z nimbem znanej gwiazdy. Sędzina, artystka, młody chłopak zamknięty z samotności i bezsilności wobec szkolnego sekowania. I jeszcze wiele postaci, które idą w miasto by się zakochać, spotkać z przyjaciółmi, zderzyć z wrogami, wołać o prawa zwierząt, wydawać wyroki. Otacza ich nowe i stare. Powstańcze, wojenne, aktywnie protestujące, przepite i przećpane, kolorowe i szare jak stanie w deszczu. Kiedyś na siebie wpadną, kiedyś połączą się ich nitki - na chwilę krótką jak przelotne spojrzenie albo na zawsze. Grzegorz Kapla lawiruje między prywatnymi sprawami - miłością, zauroczeniem, starą, wątpliwościami, a wielką historią, która składa się na przewodnik po mieście o niebywałej historii. Zagląda w politykę, miesza nazwiska z pierwszych stron gazet z innymi, które choć fikcyjne, z pewnością nasuną nam wiele skojarzeń. Ze świata filmu, rozpisanego w scenariusz, zabiera nas na spacer z przewodniczką, niosącą żal za dramatyczne życie przodków. Zmierza ku modlitwie i powołaniu lub ku pięknu i brzydocie kolejnych, szybkich dni. Zmienia klimat, proste dialogi puentuje tak, że serce pęka. Kocha tę Warszawę miłością wielką i tak samo każe ją kochać bohaterom. Inne jest to miasto od tego, które znałam podczas studiów wiele lat temu, ale i bardzo podobne. Niezmiennie pełne dumy i walki, bardziej rytmiczne i głośne. Tak samo intymne w odkrywaniu i nowe w sposobie życia. W Warszawie Kapli trzeba biec, a potem się zatrzymać i zapatrzeć, wypić wino na Bulwarach, odkryć siebie na nowo, stanąć w tłumie w godzinie W. Znałam kiedyś Warszawę, ale teraz widzę jak nieporadnie, powierzchownie. Bo trzeba ją poznać taką, jaka jest w tej książce - ludzką, spisaną życiorysami, wielką lub ponurą historią, prawdą zapisaną w murach, zakamarkach i wspomnieniach. Bardzo się cieszę, że przeczytałam i przeżyłam ten niezwykły spacer i polecam go każdemu, bo jest tu więcej i piękniej, niż mogłam się spodziewać. Katarzyna we współpracy z Wydawnictwem Skarpa Warszawska