Chiny bez wzajemności

Wybierając książkę staram się nie nastawiać do niej jakoś specjalnie, choć czasem zdarza mi się wcześniej coś tam o niej czy o jej autorze przeczytać. W tym przypadku nie wiedziałam nic, a zaintrygowała mnie ta szara okładka. No i co mogę powiedzieć... Szczerze, to sama nie wiem. Z jednej strony wędruję z autorem i poznaję trudy samotnej wyprawy przez bardzo zróżnicowane, ale jednak w odbiorze takie często szare, jak ta okładka Chiny, a z drugiej strony mam do czynienia z problematycznym przynajmniej dla mnie stanem ducha i umysłu pana Kapli. Bardzo mi przeszkadzały w czytaniu wynurzenia osobiste autora, który nie poradził sobie z rozstaniem i praktycznie na każdym kroku w mniejszym lub większym stopniu nawiązuje do swoich problemów. Gdyby nie to, przypuszczam, że dużo przyjemniej i mniej męcząco czytałoby mi się ten reportaż. Pomimo to, można dowiedzieć się kilku ciekawych rzeczy, jak to jest podróżować bez dostępu do internetu, bez zbyt wielkich oczekiwań, bez znajomości języka i bez innych udogodnień. Opisy niesamowitych miejsc i przygód, które spotkały po drodze autora, np. rywalizacja z innymi uczestnikami wyprawy (Włosi) czy nietypowe jedzenie, to tylko niektóre smaczki, które gdzieś tam przebijają przez jednak trudną opowieść pana Kapli. Na półce mam jeszcze jego reportaż o Kaukazie, ale chyba tak szybko po niego nie sięgnę, muszę się zresetować po tych Chinach. Autor sam sobie trochę zrobił na złość, ale czytając o jego luźnym podejściu do wielu kwestii, to może wcale specjalnie nie zależy mu na pozytywnych opiniach. Natomiast mnie jako czytelnikowi zależy na własnym dobrym samopoczuciu i chcę, żeby książka, po którą sięgam była formą odskoczni czy relaksu od życia codziennego, a nie drogą przez mękę.