Mennonitka i hrabia

Hrabiego Józefa Koczarowskiego w drodze do Gdańska zaskakuje śnieżyca. Sanie muszą się zatrzymać w polu i zostają przysypane przez śnieg. Wyziębionego hrabiego i jego dwóch służących znajduje Jacob Dyck. Wraz ze swoją siostrą Gretchen przywożą mężczyzn do domu, sprowadzają do nich lekarza i otaczają ich opieką. Młodziutkiej Gretchen na widok hrabiego zaczyna mocniej bić serce. Sęk w tym, że ona jest mennonitką on zaś katolikiem. Czy ich uczucie ma szansę przetrwać i czy są w stanie pokonać dzielące ich różnice? Mennonici wierzą, że człowiek został oddzielony od Boga przez grzech, a jego zbawienie możliwe jest tylko dzięki niezasłużonej łasce Boga. Wspólnoty mennonickie powstały w XVI wieku w Holandii. W Polsce mennonici osiedlali się, między innymi na Żuławach, gdzie mogli wykazać się kunsztem w osuszaniu bagien. Żyli według własnych zasad, za wolność płacąc ogromne podatki. Byli też bardzo pracowici oraz opiekowali się osobami starszymi i biedniejszymi we wspólnocie. Józefa i Gretchen dzieli nie tylko wiara lecz także pochodzenie społeczne, a przeszkód tych nie jest łatwo pokonać. Muszę przyznać, że autorka bardzo ładnie przedstawiła życie mennonitów i zasady, którymi się kierowali. Książkę czyta się szybko, choć jest bardzo przewidywalna, niezbyt skomplikowana i od początku wiadomo jakie może być zakończenie. Można się było tylko zastanawiać, czy Gretchen pójdzie z hrabią na salony, czy też będzie odwrotnie. Nie ma w tej książce żadnych porywów namiętności czy też zwrotów akcji, lecz warto ją poczytać jeśli chce się bliżej popatrzeć na życie mennonitów. Książkę oceniam na 6,5 pkt.