Medea

Nigdy nie sądziłam, że będę czytać Platona, Owidiusza, a tu proszę - rok 2023 przyniósł mi takie niespodzianki, a teraz jeszcze Eurypides - jeden z najwybitniejszych dramaturgów starożytnej Grecji. A jak pomyślę, że to dzieło napisane z dwa i pół tysiąca lat temu, to wychodzi mi z obliczeń, że to jakieś 100 pokoleń temu. O rany! Ależ mam satysfakcję z tej lektury! Nie tylko dlatego, że taka wiekowa, ale obrazami zapełniły mi się postaci Medei, Jazona (tego od złotego runa),Kreona - króla Koryntu. Fragaria, u której podpatrzyłam tę lekturę napisała, że „Medea” to utwór treściwy. Zgadzam się z tym, a nawet dodałabym, że „mięsisty”. Tyle tu treści, emocji, zdarzeń na kilkudziesięciu stronach. I studium psychologiczne postaci, nieszczęśliwej kobiety, która niejedno ma za uszami. Nie znam się na żadnych zawiłościach sztuki antycznej, ale podobno Eurypides był nowatorem, rozwinął akcję, wzmocnił efekty dramatyczne, zwiększył liczbę postaci oraz wprowadził perypetie jako takie. I powstał antyczny melodramat. O kobiecie, która tak kochała wiarołomnego męża, że… STOP, nie zaspojleruję, proszę sobie doczytać oryginał. A przy okazji dowiecie się faceci, czemu nie wolno igrać z nami - kobietami. Książkę oceniam na 8 gwiazdek, ale jeden punkt dodaję z szacunku dla ponad dwóch tysięcy lat, które "Medea" przetrwała i się nie zestarzała, a drugi przyznaję sama sobie, za to, że przeczytałam. Wychodzi na to, że razem 10 gwiazdek. Sierpniowe wyzwanie LC - książka z elementami folkloru, magii, mitów.