Mechanicum. Wiedza jest potęgą

Jak głosi legenda, mężczyźni są z Marsa, kobiety z Wenus, a prawdziwa miłość występuje tylko pomiędzy mężczyzną, a maszyną. Przekornie więc główny bohater tej powieści, dziejącej się na Marsie, w świecie boskich maszyn, to kobieta. :D Sama osoba Dalii nie jest zbyt kolorowa, więc nie wyróżnia się przesadnie pośród marsjańskich krajobrazów. Paradoksalnie właśnie dzięki temu odbieram ją jako doskonale napisaną postać. Jej osobowość bardzo dokładnie oddaje to, kim czyni ją autor i Imperium, a więc jedną z milionów skrybów przewidzianych wyłącznie do... skrybowania i niczego więcej. Jest prosta, ale ma swoje pasje, niby jedna z milionów, ale ma wyjątkowe talenty. Umieszczona w ramach ciasnej roli, nie waha się ani chwili, by wyjść poza nią, gdy nieokreślony obowiązek nałożony przez nieznanego przedstawiciela Losu od niej tego wymaga. Przypomina trochę kwiat znaleziony gdzieś po trzydziestu latach na strychu w domu prababci, który przesadzony do świeżej, żyznej gleby, szybko zaczyna rozkwitać i naturalnie odnajdywać się w nowym środowisku. Sama historia jest równie ciekawa, co dynamiczna. Przy bitwach maszyn i samych maszynach opisanych w tej powieści, te znane z Horizon Zero Dawn czy Transformersów są niczym wróbelki obok bocianów. Co najwyżej urocze. Jedyną rzeczą, która nieco mnie zirytowała było natężenie półwyjawionych tajemnic, które ciągną się za mną do dzisiaj. Co znajdowało się w krypcie Moraveca (ciekawostka: Hans Moravec to postać historyczna)? Na czym dokładnie polegała sztuczna inteligencja i jak powstała? Jak działał wypaczony kod binarny? CZYM BYŁ SMOK? CO DOKŁADNIE OPISYWAŁA KSIĘGA SMOKA? CO WIDZIAŁ JONAS?! NO I CO Z TYM OMNISJASZEM W KOŃCU?! .... Jak widać, wciąż ciężko mi przejść obojętnie nad tym, do jak wielu tajemnic zabroniono mi wstępu. Tym bardziej, że mają one decydujący wpływ na fabułę oraz zrozumienie całości układanki. Biorąc pod uwagę, że Warhammer to opowieści typu: bij, zabij, spal i posiekaj - istnieje podejrzenie, że dokonuję nadinterpretacji i tam gdzie powinienem widzieć jedną, prostą całość, dostrzegam zatrzęsienie części składowych i współzależności między nimi, co daje mi niemałą dozę satysfakcji i wprawia mnie niekiedy w stan przesadnej ekscytacji. Daję 8/10.