Anioł exterminatus

Epopeja prymarchy Fulgrima w końcu dobiega końca. Klimat z poprzedniego tomu jest tutaj kontynuowany z pewnymi jednak różnicami. Jest tutaj przesadnie ciężko a momentami nawet makabrycznie. Chore eksperymenty konsyliarza Fabiusa wykorzystującego genoziarna poległych astartes w celu badań przywodzą na myśl poczynania Doktora Mengele. Groteskowe opisy wyników jego testów ocierają się już miejscami o gatunek horroru. Swoista pogoń Fulgrima za potęgą rozgrywa się na 600 stronach. Moim zdaniem stanowczo zbyt długo. Historia tutaj opowiedziana mogłaby być skrócona co najmniej o sto stron i niewiele by straciła na swoim przesłaniu. Dosyć nudnawo w środkowej części lektury, na plus jednak zdecydowanie mocny finał kończący pewne wątki czy to główny czy osobistych pojedynków między poszczególnymi postaciami z różnych legionów. Nieco zawiodłem się na ,,Aniele Exterminatus". Przez część książki nawet trochę się nudziłem. Nie jest to zdecydowanie poziom głównej trylogii ,,Herezji Horusa" ani nawet dobrego ,,Fulgrima". Sporo chaosu i nudnych dialogów. Jak na Grahama McNeilla w moim odczuciu pierwszego pisarza Warhammera 40K, pozycja co najwyżej przeciętna. Do przeczytania aby poznać domknięcie wątków. Naciągane 6/10 chyba tylko za postać Nykony Sharrowkyna z Kruczych Gwardzistów.