Mam już dość. Jak pokonałam domowego hejtera

Mam takie wrażenie, a raczej dobre przeczucie, że gdy Danuta siada do pisania książki, nagle otwiera taaakie wrota, za jednym zaklęciem, których nikt inny nie był by odważny nawet odkluczyć, a co dopiero otworzyć i ukazać prawdę widoczną tuż za olbrzymimi drzwiami. Uważam, że jest to niezwykle ważna pozycja dla kobiet, które są w trudnych relacjach, związkach, w małżeństwie już tak pokiereszowanym, że jedynym ratunkiem jest...no właśnie! Co może być ratunkiem dla kobiety znajdującej się w traumie, bez ustanku szykanowanej, zastraszanej, manipulowanej, oszukiwanej, pozbawianej wolności w wielorakim tego słowa znaczeniu.. Te historie, które znajdziecie w tej książce są trudne, ale nie są tematem tabu i zdziwimy się, ile z nas zna podobne opowieści, choćby z "podwórka". Podczas czytania doświadczyłam wiele emocji, smutku, niezrozumienia, żalu. I czytając czułam się bezsilna, bo czy mogłam w jakiś sposób pomóc? A jak mocno bezsilne musiały być te bohaterki? Danuta i Joanna zrobiły niebywałą rzecz, wysłuchały, opisały, zostawiły ślad i poruszyły kolejny ważny temat przemocy. A ja każdemu, komu mogę wspominam o tej książce, jako obowiązkowej , dla wsparcia, zrozumienia i motywowania, że nie trzeba do końca życia być w tak trudnej sytuacji. Skoro tamte kobiety znalazły wyjście, każda z nas ma też szansę. Mam nadzieję, że i wśród czytelników znajdą się mężczyźni, odważni, którzy wesprą chociaż słowem albo wystarczy myślą każdą poranioną kobietę.