Majami. Zły pies

Jan Fabiańczyk (Majami) to były policjant kryminalny, który po osiemnastu latach służby został zwolniony dyscyplinarnie, ze sporą liczbą zarzutów na koncie. Te najpoważniejsze z nich to: usiłowanie zabójstwa, pobicie, uprowadzenie, nielegalne posiadanie broni i amunicji. W książce opowiada jak do tego wszystkiego doszło, w jaki sposób go przesłuchiwano, jak potraktowała go Policja i jego koledzy oraz jak wyglądała jego odsiadka, która trwała ponad trzy lata. Zaczęło się od sadysty o pseudonimie Żelazko, który znęcał się nad staruszkami, prasując im ręce „na żywca” - rzekomo w celu wyciągnięcia od nich informacji, ale tak naprawdę to zwyczajnie rajcowało go okrucieństwo. Majami nie mógł się z nim uporać i brakowało mu dowodów w sprawie, zwłaszcza gdy Żelazko zlikwidował swoich trzech gangsterów, którzy mogli być potencjalnymi świadkami. Czara goryczy przelała się, gdy pewnego dnia Żelazko ostentacyjnie paradował przed Fabiańczykiem ze złośliwym uśmieszkiem na twarzy i z wyciągniętym środkowym palcem, prowokując go przy tym potokiem prześmiewczych wulgaryzmów, że nigdy go nie dopadnie. Wtedy Majami już nie wytrzymał i rzucił się na niego, zapakował do bagażnika i wywiózł do lasu, gdzie bijąc i grożąc bronią, wymusił z niego szczegółowe zeznania. Wciąż uparcie twierdzi, że gdyby mógł cofnąć czas, to postąpiłby dokładnie tak samo, bo liczy się sam efekt wyciągnięcia zeznań, a nie sposób. Później dorzucono mu jeszcze inne zarzuty, aby jak najszybciej pozbyć się go z formacji, ale o tym dowiecie się już z książki. Choć Majami to dosyć arogancki i kontrowersyjny gość, z którym w wielu kwestiach za grosz bym się nie zgodziła, to jednak lekturę czytało mi się świetnie i ze smutkiem odwróciłam ostatnią stronę. Nie brakuje mu inteligencji, ciętego języka i czarnego poczucia humoru, przez co (o dziwo!) na swój sposób nawet wzbudził moją sympatię... Mimo że zdecydowanie zaliczyłabym go do grona tych „złych psów”, z którymi nie chciałabym mieć styczności na co dzień :)