Mahabharata. Księga Drony. Część druga

Zespół wybitnych polskich indologów podjął się przetłumaczenia na język polski Mahabharaty(poczynając od Ksiąg bitewnych realizowanego w ramach grantu Narodowego Programu na Rzecz Humanistyki Uniwersalia 2.2, no. 22H/16/0357/84 (2017–2023),jednego z dwóch głównych hinduistycznych poematów epickich, znajdujący się w kategorii smryti i należący do głównych dzieł literatury indyjskiej. Mahabharata, czyli „Wielka opowieść o rodzie Bharatów”, to sanskrycki epos, którego proces kompozycji datuje się zazwyczaj na okres od IV w. p.n.e. do IV w. n.e. Bez Mahabharaty nie byłoby kultury indyjskiej w znanej nam postaci. Wątki oraz motywy wywodzące się z eposu wykorzystywane były w klasycznej sanskryckiej literaturze i sztuce, a dzisiaj są tematem wieloodcinkowych seriali. Głównym wątkiem Mahabharaty są dzieje dwóch spokrewnionych ze sobą rodów – Pandawów i Kaurawów – oraz ich nieustanna rywalizacja. To opowieść o żądzy władzy i o jej rewersie, czyli upokorzeniu domagającym się odwetu. To opowieść o rozkręcającej się spirali przemocy i zemsty. Siódma księga Mahabharaty (MahŻabhŻarata) przedstawia wydarzenia z pięciu dni bitwy, począwszy od dnia jedenastego, kiedy to generałem armii Kaurawów zostaje Drona. Jest to najdłuższa z ksiąg batalistycznych. W wydaniu krytycznym liczy sobie 16712 wersów (a z wersami spoza wydania krytycznego – 22401). Ze względu na jej obszerność zapadła decyzja o rozdzieleniu jej na dwa tomy (część pierwsza kończy się na 76 rozdziale). W pierwszym znalazło się cztery i pół części (upaparvan),które nazywamy tutaj księgami, a które obejmują trzy i pół dni generalstwa Drony: dzień jedenasty do połowy dnia czternastego. Cześć druga obejmuje drugą połowę dnia czternastego oraz dzień piętnasty bitwy (rozdziały od 77 do 173).