Magia

Nie tak dawno pisałam, że Hesse to mistrz. I tego będę się trzymać. I Marai to też mistrz. Dotrzymujący kroku Hessemu. I już. Fenomenalnie wyłapuje to co istotne, nawet we fragmencie historii. Jego opowiadania zawarte w tym tomie są króciutkie, ale tak treściwe, że nawet nie przeszkadza fragmentaryczność snutej opowieści. Ot, wyrywki spisane na kartce, które powalają swoją trafnością spostrzeżeń. Na tyle głębokie, że nie potrafiłam czytać jednego za drugim. Po każdym potrzebowałam czasu, by oddać się refleksji. Tak lubię. Chcę więcej.