Lustro i światło

" Nigdzie nie jest napisane, że wielcy ludzie będą szczęśliwi". Czas pożegnać się z cromwellowską trylogią, solidną dawką historii, a jednocześnie świetną prozą, i opuścić Anglię Henryka VIII, skrwawioną i mroczną, gdzie „Królowie są podatni na wizje (…)", a wszystkie pory roku mają kolor szkarłatu. Kiedy Hilary Mantel opowiada historię XVI wiecznego Albionu, to tak, jakby widzieć wszystko na własne oczy, jakby tam być. Tam, gdzie przyszłość i życie zależy od humorów króla, a plotki i intrygi skazują na śmierć; tam, gdzie trzeszczą sojusze „za”, chwieją się przymierza ”przeciw”, czyha nieustające widmo wojny. Być tam i widzieć upadające stare rody i klasztory; stać na bruku Tyburn, gdzie toczą się głowy skazańców i być z nim, Cromwellem, w czasie, kiedy służy królowi jak nikt inny, kiedy osiąga to, czego nikt przed nim nie osiągnął, i potem, kiedy przegląda się w przeszłości jak w lustrze i widzi, jak jego światło zaczyna przygasać i myśli " jestem drzewem, które wiatr powala, bo nie mam korzeni…", i potem, w czasie jego ostatniej drogi z Tower na miejsce kaźni. „Stoję nad urwiskiem plecami do morza, a przede sobą mam płonącą równinę”. 1) 28 lipca 1540 roku, klękając na szafocie, przypomina sobie słowa wypowiedziane kiedyś przez Annę Boleyn: „Każdego, kto wyrósł ponad miarę, da się utrącić”. 2) "Topór już w dole (…)”. Światło ma barwę szkarłatu. Thank you, Hilary. -------------------------- 1),2) Na szafocie, Hilary Mantel