Loba Negra. Czarna Wilczyca

Antonia i Jon powracają. Tym razem są zaangażowani w poszukiwania żony skarbnika rosyjskiej mafii, który został zamordowany. Jak się okazuje, nie tylko oni szukają kobiety. Jej śladem podąża nie tylko Czerwona Królowa, lecz również zabójca, a także tajemnicza Czarna Wilczyca. Byłam bardzo ciekawa tego, w jaki sposób autor pokaże w swojej książce świat rosyjskiej mafii. Nie to, że jestem wielką fanką klimatów mafijnych, ale intrygowało mnie to, jak Hiszpan będzie widział Rosjan. Nie chcę zdradzać zbyt dużo, ale powiem tyle, że nie chciałabym mieć do czynienia z ludźmi prowadzącymi szemrane interesy. Ta przesadna uprzejmość jednego z nich aż wywoływała ciarki na całym moim ciele... W przypadku tej części wątek kryminalny wciągnął mnie mniej niż w poprzedniej, co nie znaczy, że uważam książkę za nudną. Nie, nic z tych rzeczy. Po prostu tu trzeba mocno się skupić, kto z kim i dlaczego co robi. Wątek rosyjskiej mafii nie jest oczywisty, trzeba trochę czasu, żeby się w nim połapać. Trudniej było mi tu identyfikować się z bohaterami. Utrata członka rodziny jest mi bliższa niż wmieszanie się w zatargi z rosyjską mafią. Za to bardziej kupiło mnie to, co działo się na linii Jon - Antonia. Jon, Jon, Jon - moja nowa miłość. Jak ja chciałabym mieć kogoś takiego w swojej ekipie. To ktoś, na kim można polegać, ktoś, kto będzie bronił bliskiej sobie osoby za wszelką cenę, nawet jeśli będzie chciał urwać jej łeb tuż po tym, jak uwolni ją z tarapatów. Nieco lepiej też rozumiałam Antonię, choć jej zachowanie czasem wołało o pomstę do nieba. Nie zabrakło tu wzruszeń, nawet nie spodziewałam się tego, że końcówka zwilży mi oczy. Nie spodziewałam się takiego obrotu spraw.