Blizna

„Uwaga! Akcja!” – krzyczy asystent reżysera, pada klap i… się dzieje. Od samego początku Gomez-Jurado nadaje wysokie tempo, które nie zwalnia przez całą książkę. Do głównego wątku „tu i teraz” wplata kilka historii retrospektywnych o bohaterach książki, które tłumaczą czytelnikowi „who is who” i dlaczego jest jak jest. Scena akcji goni scenę akcji. Pomimo wątku przestępczego książka kojarzy mi się bardziej z obrazami sensacyjnymi, które wrzuciłbym do jednego worka z serią filmową o Johnie Wicku. Stąd pewnie sugestia, że przypadnie bardziej do gustu zwolennikom sensacji niż kryminału. I jako sensacja wypada bardzo dobrze, dając mi sporą frajdę. Miałem też sporo frajdy ze skojarzenia Boogeyman vs Loba Negra – każdy ma swoją zemstę i swoją słowiańską mafię, hehe. „Blizna” jest historią na tyle ciekawą, że opowiedziana jest przez hiszpańskiego pisarza, który pisze o rosyjskiej (postradzieckiej) mafii w Stanach Zjednoczonych, do tego dodaje wątki, które dzieją się na Ukrainie, w Rosji oraz odnosi się do inwazji Związku Radzieckiego w Afganistanie. Rodzi się pytanie w jakiej rzeczywistości lokuje swoich bohaterów, na jakiej wiedzy i realiach się opiera. Można też na to spojrzeć inaczej – jak postrzega środowisko, w którym żyją jego bohaterowie. No właśnie, mam też kolejne skojarzenie z komiksowością rodem z Johna Wicka. „Blizna”, w której nie ma ani słowa o Antonii Scott, zapowiadana jako prequel do serii. Tylko czy na pewno? Jak wynika z samego opisu: „główną bohaterką jest Irina, postać z książki "Loba Negra. Czarna wilczyca". Po przeczytaniu i odniesieniu do treści ja bym nazwał książkę raczej spin-off’em niż prequelem i chyba z tym określeniem pozostanę.