Leszek Miller. PREMIER

Książka „Leszek Miller. Premier” to klasyczny wywiad rzeka, w którym Tomasz Lis próbuje prześwietlić biografię człowieka, który przeprowadził Polskę przez próg Unii Europejskiej. Publikacja ta budzi mieszane uczucia, balansując między fascynującym portretem psychologicznym a momentami nużącą próbą autokreacji głównego bohatera. Z tego powodu ocena 5/10 wydaje się najbardziej sprawiedliwa – to pozycja poprawna, ale niepozbawiona istotnych wad. Najmocniejszą stroną książki jest bez wątpienia postać samego Leszka Millera. Były premier to rozmówca niezwykle inteligentny, błyskotliwy i posiadający dar snucia opowieści. Czytelnik ma okazję prześledzić jego drogę od robotnika w Żyrardowie, przez partyjne szczeble PZPR, aż po szczyty władzy w wolnej Polsce. Miller z dystansem i humorem opisuje kulisy wielkiej polityki, negocjacje akcesyjne w Kopenhadze czy relacje z Aleksandrem Kwaśniewskim. Te fragmenty, w których autorzy odsłaniają „kuchnię” rządzenia, są najbardziej wartościowe. Niestety, książka cierpi na typową bolączkę wywiadów z politykami o silnym ego – jest nią jednostronność. Tomasz Lis, choć stara się zadawać trudne pytania o aferę Rywina, starachowicką czy „moskiewskie pieniądze”, często ulega retoryce Millera. Premier jest mistrzem riposty i potrafi tak poprowadzić narrację, by wyjść z opresji obronną ręką, rzadko przyznając się do błędów. W efekcie otrzymujemy obraz polityka niemal nieomylnego, co odbiera publikacji wiarygodność historyczną. Czytelnik szukający głębokiego rozliczenia z błędami SLD może poczuć się rozczarowany. Kolejnym mankamentem jest struktura tekstu. Momentami dialogi stają się zbyt hermetyczne, nasycone nazwiskami i kontekstami, które dla młodszego czytelnika mogą być już nieczytelne. Brakuje tu szerszego komentarza redakcyjnego, który osadziłby wypowiedzi Millera w obiektywnych faktach. Podsumowując, „Leszek Miller. Premier” to lektura obowiązkowa dla pasjonatów historii najnowszej, ale należy podchodzić do niej z dużą dozą krytycyzmu. To portret lidera, który potrafi uwieść słowem, ale nie zawsze chce mierzyć się z trudną prawdą o swojej działalności. Książka dostarcza rozrywki i kilku ciekawych anegdot, jednak jako dokument historyczny pozostaje zbyt powierzchowna. To solidny średniak, który docenią głównie zwolennicy talentu krasomówczego byłego premiera, ale który nie wnosi nowej jakości do debaty o tamtych czasach.