Historia prywatna

"Historia prywatna" Tomasza Lisa to autobiografia dziennikarska (jeśli ktoś spodziewa się pikantnych fragmentów na temat prywatnego życia, to srodze się zawiedzie). Autor jest dla mnie wzorem dziennikarza, od lat podziwiam jego talent i tytaniczną pracę, którą traktuje jako misję, a dziś to już rzadkość. Zawsze świetnie przygotowany, błyskotliwy, wszechstronny, nowoczesny... W dodatku bezkompromisowy, obiektywny i odważny w głoszeniu poglądów oraz ocenianiu politycznej sceny. Tomasz Lis opowiada o swojej dziennikarskiej karierze, jednocześnie jednak cały czas komentuje ważne dla Polski, Europy i świata zdarzenia. Robi to z dbałością o argumenty i szczegóły, nieraz z sarkazmem i inteligentnym poczuciem humoru, co bardzo cenię. Świetne są opisy dziennikarstwa od kuchni, kuluarowych rozmów, kontaktów z kolegami po fachu, wywiadów z najbardziej znanymi politykami, podróży i życiowych pasji, wśród których jest także bieganie w maratonach. Największe wrażenie robi jednak krytyczne i analityczne spojrzenie na naszą rodzimą scenę polityczną ostatnich dekad. Charakterystyki posłów, senatorów, szefów partii to prawdziwe perełki, zwłaszcza psychologiczny portret prezesa Kaczyńskiego - niejeden profiler mógłby pozazdrościć spostrzegawczości i wnikliwości:) Czytało mi się, a raczej słuchało, tę książkę z wielka przyjemnością, z zainteresowaniem i zadumą nad naszą rzeczywistością, nieraz ze smutkiem i przerażeniem, ale i nadzieją na przyszłość, bo skoro mamy takich dziennikarzy, to świat jeszcze się nie kończy. Tomasz Lis sam czyta "Historię prywatną" i robi to naprawdę rewelacyjnie.