Łańcuch z żelaza

Mimo kilku zastrzeżeń, Cassandra Clare znowu mnie wciągnęła w swój magiczny świat. Autorka ma niesamowity dar tworzenia klimatu – elegancki Londyn przeplatany cieniem demonów i niebezpieczeństw, emocjonalne relacje między bohaterami i ta charakterystyczna aura tajemnicy, którą tak bardzo lubię w jej książkach. Do tego uniwersum chętnie chce się wracać! Clare doskonale potrafi grać na emocjach – każde niedopowiedzenie, sekret czy źle zrozumiany gest tylko podsycały dramat. Momentami miałam ochotę zamknąć wszystkich bohaterów w jednym pokoju, żeby wreszcie się wygadali! Ale właśnie to budowało napięcie i sprawiało, że nie mogłam oderwać się od lektury. Z drugiej strony, mam wrażenie, że autorka miejscami przesadziła z wątkami „tęczowymi”. Niektóre z nich wydawały się wplecione tylko po to, żeby były, a nie dlatego, że historia naprawdę ich potrzebowała. To trochę wybijało mnie z rytmu i odciągało uwagę od głównej fabuły, która sama w sobie jest naprawdę interesująca. Jeśli chodzi o więzi parabatai – tu niestety czułam niedosyt. Brakowało tej głębokiej, emocjonalnej więzi, która tak poruszała w relacjach Willa i Jema czy Jace’a i Aleca. W "Łańcuchu z żelaza" bohaterowie często mają przed sobą tajemnice, więc zaufanie między nimi wydaje się kruche. Mimo tych uwag, książkę czytało mi się świetnie. Choć ta seria nie dorównuje "Diabelskim Maszynom" czy "Darom Anioła" to nadal jest ten sam czarujący świat Nocnych Łowców – pełen magii, intryg i emocji, tylko w nieco bardziej eleganckiej odsłonie. Od razu biorę się za kolejny tom.