The Midnight Heir

"Mój ojciec myślał, że został przeklęty. Ale ja... Ja jestem potępiony." I tak oto znów wracamy na chwilę do Londynu poprzedniej epoki, by dzięki Magnusowi spotkać się z z bohaterami "Diabelskich maszyn" - Willem, Tessą i Jemem - tyle że tym razem wszystko zaczyna sie od... spotkania Jamesa Herondale'a. Magnus widząc go po raz pierwszy ma wrażenie, jakby doznał deja vu - przecież już kiedyś widział chłopca o tak pięknych rysach, czarnych włosach i niebieskich oczach! Ale nie... Ten ma oczy w kolorze bursztynu, złote. Poza tym tamten chłopiec już dawno stał się mężczyzną i nie byłby teraz tak młody. Dopiero po chwili okazuje się, że mamy do czynienia z synem Willa i Tessy - Jamesem. Magnus ratuje go od fatalnego losu i odprowadza do Instytutu, który prowadzą bohaterowie, znani nam z poprzedniej fantastycznej serii Cassandry Clare, tyle że teraz są o 25 lat starsi. Magnus myśląc, że już nigdy więcej nie spotka chłopaka, który pewnej deszczowej nocy 25 lat wcześniej zapukał do jego drzwi i cały przemoczony od deszczu oznajmił mu, iż musi pomóc, teraz widzi go jako szczęsliwego męża i ojca przy boku ukochanej kobiety. Tym razem Magnus pomaga kolejnemu z rodu Herondale'ów i nie jest to Edmund czy Will, ale właśnie James Okazuje się, że przyczyną tragicznego kroku ze strony Jamesa, była nieszczęśliwa miłość do nieodpowiedniej kobiety. A wszyscy wiemy, co się dzieje, gdy któryś z chłopców Herondale oddaje kobiecie swe serce... Od niezbyt udanej pierwszej części przygód naszego ekscentrycznego czarownika, przeszliśmy już do czwartego tomiku, który muszę przyznać, jak dotąd, najbardziej mi przypadł do gustu. Wszystko to dzięki chwilowemu powrotowi moich ukochanych bohaterów, których losy od czasów "Mechanicznej księżniczki" są wciąż żywe w mojej głowie. Zagłebiając się w spin-offy dwóch głównych serii pani Clare możemy prześledzić głównych przedstawicieli z rodu Herondale'ów i poznać ich charakterystyczne cechy (ach, ta awersja do kaczek!),wartości, sposób myślenia i bycia oraz... moc ich miłości. Tylko Herondale'owie kochając jakąś kobietę, oddają jej całą duszę i serce nie widząc świata poza nią. Muszę przyznać, że to ciekawa strona książek Cassandry Clare. Mam nadzieję, że "Kroniki Bane'a" wyjdą kiedyś w Polsce, tak byśmy mogli cieszyć się ich polskim tłumaczeniem i papierową oprawą.