Lamentacje

W poprzednich częściach Shardlake zazwyczaj poruszał się na obrzeżach wielkiej polityki, wpadając w jej wir jedynie przypadkiem. Tym razem jednak trafia w samo serce dworskich intryg, przyjmując niebezpieczne zlecenie królowej, która wszak obiecywała, że więcej takich zadań mu nie powierzy. Tu niestety muszę się trochę wyżyć, bo postać Katarzyny Parr nieco przyćmiła mi tę, skądinąd świetną, lekturę. Czytając niedawno Rozgrywkę królowej, miałam wrażenie, że ostatnia żona Henryka VIII zbiera same komplementy, które nie zawsze znajdują uzasadnienie w fabule. Tutaj ponownie Katarzyna Parr jawi się jako osoba dobra, serdeczna, uczciwa i dowcipna, ale jedynym potwierdzeniem tego są opinie innych bohaterów – zwłaszcza szczeniacko zadurzonego w niej Shardlake’a. Jej własne działania można natomiast streścić słowami: Och, to moja wina, jakaż byłam pełna pychy. No, a teraz naprawcie to, narażając życie, a ja powiem wam „dziękuję”. Może na dworze Tudorów sam brak chęci wbijania komuś noża w plecy uchodził za akt miłosierdzia, ale jednak wolę, gdy za słowami idą czyny. Równolegle ze sprawą pałacową toczy się śledztwo, które Shardlake prowadzi jako zwykły londyński prawnik. Konflikt między rodzeństwem ma dość przewidywalne rozwiązanie, ale pozwala dodatkowo namieszać w życiu głównego bohatera. Nie trzeba dodawać, że jak na rasowego, zawziętego prawniczego teriera przystało, Shardlake nie odpuści żadnej ze spraw, póki nie pozna pełnej prawdy. Poza tym – jak zawsze – świetnie wykreowane postaci (poza Katarzyną Parr),precyzyjnie oddane tło historyczne i błyskotliwe połączenie faktów z fikcją. Tradycyjnie polecam z głębi serca.