Kwarantanna

Powieść ta rozpoczyna się dość kanoniczną fantastyką naukową zaaplikowaną odbiorcy pod postacią fabuły opartej na wątku kryminalnym. Następnie jednak autor jak uderzeniem literackiego obucha wbija mam do mózgu potężna dawkę philosophy fiction, której nie powstydziłby się Lem czy Dick. Egan nie komplikuje sprawy formą i wykłada wszystko na stół co nie oznacza, że będzie łatwo, przyjemnie oraz lekkostrawnie, ponieważ treść okazuje się niezwykle skomplikowana, wbrew logice, intuicji oraz utrwalonym mechanizmom odbioru otaczającego świata. Wynika to, iż rzeczywistość powieści imploduje do niezwykle interesujących lecz zarazem tajemniczych sfer jakimi są fizyka kwantowa i neurologia wymagające od odbiorcy eksplozji na wielu płaszczyznach interpretacji. Tak obrany punkt wyjścia powoduje, że otrzymujemy wyrafinowane i stymulujące do rozmyślań koncepcje dotyczące natury wszechświata, miejsca i roli ludzi w rzeczywistości, efektów oraz konsekwencji rozwoju technologii z perspektywy naszej tożsamości czy wolnej woli.