Teranezja

Autor bierze się za bardzo mocno oklepaną już formułę fantastyczno-naukową od świeżej i ciekawej strony. Forma wizji jest niezwykle ciężka oraz głęboka, choć paradoksalnie w kwestii fabularnej dość prosta, schematyczna, nawet banalna i oparta na jednym wątku. W przeciwieństwie do większości twórców w tej kategorii, Egan nie przechodzi na drugą stronę lustra ze swoją treścią, a stara się pokazać jak kraina czarów odciska swe piętno na naszej „oczywistej” rzeczywistości. Niewygodnym dla odbiorcy może być też brak jasnego i klarownego przekazu obranego przez autora w stosunku do głównej treści. Jest to coś co zmusza do samoistnego wypracowania punktu widzenia z jakim będzie tworzył on refleksje na temat wyłożonych mu wartości intelektualnych, co uważam za dużą wartość dodaną tej powieści. Ostatecznie dzieło te, jak dla mnie, idealnie ilustrowałoby sytuację gdyby Hugh Everett III został fanem Richarda Dawkinsa, czyli kwantowa teoria wieloświata zostałaby ulokowana w „samolubnym” genie.