Kuzynki

Przeczytałem już bardzo wiele książek Pilipiuka. W zasadzie jestem na bieżąco. Pozostał mi tylko nieprzeczytany cykl „Kuzynki”. Pora odrobić zaległości. Nie oczekiwałem wielkich fajerwerków, czytało się jednak przyjemnie. Plusy: + ponowne dość udane spotkanie z moim ulubionym grafomanem; + oryginalna opisana historia losów dwóch kuzynek Kruszewskich; + jaka jest receptura substancji pozwalającej żyć już ponad cztery wieki; + dobre połączenie techniki z przeszłości i nowoczesnych technologii; + zawsze będą cwaniacy chcący zyskać coś kosztem pracy innych ludzi; + pokazanie, że kobiety potrafią sobie same poradzić w życiu; + spora dawka informacji na temat substancji chemicznych, alchemii; + pojawienie się 16-letniej Monika Stiepankovic, wampirzycy żyjącej jeszcze dłużej; + czyta się lekko i szybko, czasami potrzebny jest nam relaks; + nawiązanie do kilku innych książek pisarza, z lekkim przymrużeniem oka; + dobrze że zabrakło uwikłania się bohaterek w romantyczne alianse. Minusy: - początek mało dynamiczny, niewiele się działo tylko opisy bohaterek; - za dużo komentarzy i odniesień politycznych, męczyło to i denerwowało; - fabuła banalna, miejscami naiwna, nawet jak dla nastoletniego czytelnika. Ogółem książka dobra.